Dünyada kadın olmak kolay mı? Vallahi değil. Sabah gözünü açtığın anda başlıyor mücadele. Ne giyeceksin, nasıl güleceksin, ne kadar konuşacaksın… Herkesin bir fikri var ama kimse “Sen ne istiyorsun?” diye sormuyor.
Bir bakıyorsun, “Çok güldün” diyorlar. Az gülsen “Suratsız.” Çalışsan “Evin ihmal ediliyor.” Çalışmasan “Boş geziyor.” Çocuk yapsan ayrı dert, yapmasan ayrı dert. Ne yapsan bir kulp takılıyor. Sanki kadın olmak yetmiyormuş gibi bir de herkesi memnun etme görevi yükleniyor sırtına.
Dünyanın neresine gidersen git, tablo pek değişmiyor. Bir yerde sesin fazla çıkıyor diye susturuluyorsun, başka bir yerde hayallerin “olmaz” denilerek küçültülüyor. Kimi ülkede sokağa korkarak çıkıyorsun, kimi yerde fikir söylediğin için yargılanıyorsun. Yani adres değişiyor ama yük aynı.
Kadın dediğin güçlüdür aslında. Ama kimse o gücü alkışlamaz, hep sabretmesini ister. “İdare et”, “Alttan al”, “Bozma huzuru”… Hep kadın bozmasın, kadın susup toparlasın. Erkek sinirlenince “Doğasında var”, kadın sinirlenince “Huysuz.”
Bir de şu var; kadın hata yapamaz. Erkek yapar, “İnsandır.” Kadın yapar, “Zaten kadın işte.” Oysa kadın da yorulur, bunalır, vazgeçmek ister. Ama ona hep güçlü olmak yakıştırılır, kırılmak yakıştırılmaz.
Yine de kadınlar vazgeçmez. Sabahın köründe kalkar, akşamın karanlığında hala ayaktadır. Çocuğunu büyütür, işini yapar, hayalini içinde saklar ama söndürmez. Sessiz sessiz direnir. Kimse fark etmez belki ama dünya kadınların omzunda dönüyor.
Dünyada kadın olmak zor… Ama kadınlar zor olana alışkın. Yeter ki artık yükleri değil, emekleri konuşulsun. Yeter ki bir gün kadın olmak, mücadele değil sadece “insan olmak” anlamına gelsin.
